Δεν πρόλαβε να καθίσει η σκόνη από τον άκρατο μισογυνισμό του «Big Brother» κι έσκασε το «The Bachelor» που, να πούμε την αλήθεια, κάνει το πρώτο να μοιάζει με think tank του φεμινιστικού κινήματος. Δεν είναι βέβαια ότι δε γνωρίζουμε το format. Παμπάλαιο, γνωστό και μη εξαιρετέο, το «The Bachelor» είναι από τα αρχαιότερα και δημοφιλέστερα reality της αμερικανικής τηλεόρασης, μία ένοχη απόλαυση που έχει κατακριθεί και χλευαστεί το ίδιο έντονα όσο αγαπηθεί αλλά που πάντα φέρνει σταθερά υψηλά νούμερα και αστείρευτο ιντερνετικό buzz στο ABC – το ντισνεϊκής ιδιοκτησίας δίκτυο που, κατά μία ειρωνεία, ηγείται της πολυπολιτισμικότητας και της γυναικείας ενδυνάμωσης στη μικρή οθόνη.
Η ελληνική εκδοχή δεν διαφέρει και πολύ από την αμερικανική τουλάχιστον σε ότι αφορά το τεχνικό κομμάτι, δεν θα μπορούσε άλλωστε καθώς επιβλέπεται από τη μητρική εταιρία έτσι ώστε να μην διαφοροποιείται από το franchise και να το εκπροσωπεί επάξια. Έτσι, έχουμε το πολυτελές glamorous setting με λιμουζίνες, τζακούζι, πισίνα, βραδινά φορέματα, τη faux-romantic ατμόσφαιρα με τα κεριά, τα λουλούδια και τις κρυφές γωνιές για να απομονώνεται το κελεπούρι με τις υποψήφιες και φυσικά τη γνώριμη εξέλιξη: ραντεβού, συζήτηση, τριαντάφυλλο, αυτές που φεύγουν, αυτές που μένουν μέχρι -όπως οι Χαϊλάντερς- να μείνει μόνο μία.
Το πρόβλημα με το ελληνικό «The Bachelor» είναι βασικά η παιδική ασθένεια που προσβάλλει τις πλείστες εγχώριες βερσιόν ξένων format – ειδικά εκείνων που έχουν να κάνουν με εγκλεισμό ή/και ξεκατίνιασμα παικτών: η trashίλα. Να μην παρεξηγηθώ, σε καμιά περίπτωση δεν ηθικολογώ Το reality ως είδος βρίσκεται στον πάτο της διατροφικής αλυσίδας. Είναι εξ ορισμού φτηνό, φτηνιάρικο, trashy και απευθύνεται στα ταπεινότερα ένστικτα της μάζας καθώς στόχος του είναι να βγάλει τον χειρότερο εαυτό των συμμετεχόντων ώστε να σε εμποδίσει απ’ το να κάνεις ζάπινγκ. Δεν βλέπεις «The Real Housewives of Beverly Hills» για τις φιλοσοφικές συζητήσεις αλλά για catfights και ξεκατινιάσματα. Ακόμα και πιο… legit ριαλιτοπαίχνιδα όπως το «The Voice» ή το MasterChef εισάγουν στοιχεία ριάλιτι όπως ανταγωνισμός, ίντριγκα και προσωπικά δράμα προκειμένου να διατηρήσουν ή ακόμα και εκτοξεύσουν το ενδιαφέρον. Ναι, είναι χαμηλού επιπέδου όπως και πολλά άλλα στη ζωή μας αλλά κάπου κάπου ο άνθρωπος χρειάζεται να ξεδίδει λιγάκι. Και τα reality είναι όπως τις τουλούμπες, κενές θερμίδες χωρίς την παραμικρή διατροφική αξία αλλά απείρως απολαυστικές.
Επίσης τα reality παρά την ονομασία τους είναι 100% στημένα. Δεν υπάρχει τίποτα το αληθινό πέρα ίσως από το γεγονός ότι χρησιμοποιούν ερασιτέχνες παίκτες αλλά στις ελληνικές βερσιόν ακόμα κι αυτό πίνει νερό. Κι εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα. Βλέπετε, στις ΗΠΑ όπου η παραγωγή έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) χιλιάδες υποψήφιους, βρίσκει πάντα τεφαρίκια. Δηλαδή ανθρώπους που έχουν το λεγόμενο τηλεοπτικό πακέτο. Γράφουν ωραία στον φακό, τα λένε καλά, διαθέτουν άνεση, ενέργεια και ανοσία στον εξευτελισμό. Πέφτουν με τα μούτρα στο καθήκον τους, είναι εκεί για να κάνουν όνομα, καριέρα ή απλά να βγάλουν λεφτά αλλά τους βλέπεις ότι είναι δοσμένοι ψυχή και σώματι σ’ αυτό, το ζούνε.
Αντίθετα στο ελληνικό «Bachelor» είδαμε 20 γυναίκες να κάνουν μεν αυτό για το οποίο το format είναι γνωστό, δηλαδή να ξεκατινιάζονται για την προσοχή του 30χρονου Παναγιώτη Βασιλάκου (ο οποίος σημειώστε είναι το καλύτερο στοιχείο της παραγωγής και πιο κοντά στους Αμερικανούς ομολόγους του) αλλά με τον πλέον πρόχειρο, κακοστημένο και ολότελα μούφα τρόπο. Ούτε μία δεν έπεισε ότι είναι εκεί για την “αληθινή αγάπη” (ξέρουμε ότι δεν παίζει κάτι τέτοιο απλά το concept είναι να μας πείσουν ότι συμβαίνει) ή ότι όντως βρίσκεται εκεί γιατί το νιώθει, το θέλει τρελά, το ζει. Απεναντίας τέτοιο κακό παίξιμο είχαμε να δούμε από τις «Οικογενειακές ιστορίες», ειλικρινά περίμενα στις συνεντεύξεις των υποψηφίων να εμφανιστεί το γνώριμο πορτοκαλοκόκκινο σούπερ από κάτω που να δηλώνει όνομα, ηλικία και επάγγελμα. Αφήστε δε τις «επαγγελματίες» παίκτριες που ήταν οι χειρότερες απ’ όλες (όπως η Κυπραία Ντάρια που μετά τα Survivor και Nomads θα πάρει με το εχμ «Bachelor’s» της στο ριάλιτι).
Ο γυναικείος εξευτελισμός ως τηλεοπτικό θέαμα δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο και ούτε πρόκειται απλά μια μέρα να εξαφανιστεί. Παραμένει ένα από τα δημοφιλέστερα και πιο προσοδοφόρα trends της τηλεόρασης, απλά δεν θα το πουν ποτέ έτσι αλλά το παρουσιάζουν ως «έντονο ανταγωνισμό», «ανθρώπινη φύση» ή «αληθινή ζωή». Μόνο το franchise του «The Real Housewives» μετράει δέκα(!) αμερικανικές γεωγραφικές παραλλαγές και τουλάχιστον 15 διεθνείς (ανάμεσά τους και το φρικαλέο αλλά ευτυχώς βραχύβιο «The Real Housewives of Athens» του 2011).
Το «The Bachelor» είναι από τις ναυαρχίδες του χειμερινού προγράμματος του ABC (με δύο σεζόν ανά χρονιά) ενώ το spin-off «The Bachelorette» όπου 20 άντρες ανταγωνίζονται για τα μάτια μιας γυναίκας θεωρείται δεύτερο, φτηνότερο και απλά κλείνει τρύπες στο καλοκαιρινό πρόγραμμα (με τη μισή τηλεθέαση του original) γιατί κανείς δεν θέλει να βλέπει άντρες να υιοθετούν κατινίστικη (δηλαδή “γυναικεία”) συμπεριφορά. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο τηλεοπτικά αντρικά καλλιστεία ενώ όταν συμμετέχουν άντρες σε γυναικεία κάστρα (όπως το φετινό «GNTM») χλευάζονται η αμφισβητείται ανοιχτά ο ανδρισμός τους.
Και το ξεκατίνιασμα όμως είναι κομμάτι της αληθινής ζωής και πλέον γίνεται ανοιχτά στα σόσιαλ και με ίση συμμετοχή των δύο φύλων. Και αν γίνει σωστά, δηλαδή να μοιάζει τουλάχιστον αληθοφανές, μπορεί να βγάλει γέλιο, να προκαλέσει θόρυβο, να πυροδοτήσει σχόλια στο Twitter, να αποτελέσει έστω μια χαμηλών απαιτήσεων ψυχαγωγία για τον κουρασμένο θεατή. Δυστυχώς, όμως, το «The Bachelor» του Alpha έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα ότι οι Έλληνες δεν το έχουμε με το σκληρό ριάλιτι.
Περιοδικό “TV Mania”, τεύχος 1347.
