Στις 30 Νοεμβρίου έκλεισε τα 48 και εμείς σας πάμε πίσω, σ’ έναν άλλο Νοέμβριο, πριν από 14 χρόνια, για να θυμηθούμε την πιο ειλικρινή και ωμή εξομολόγηση που έκανε ποτέ.
Ήταν μια περίοδος που οι φήμες οργίαζαν. Το γεγονός ότι έκλεισε το κατάστημα που διατηρούσε στο Hilton και η μακρά απουσία της από την κοσμική ζωή, πυροδότησε πάμπολλες φήμες. Πως σταμάτησε να φτιάχνει ρούχα, πως έχασε χιλιάδες ευρώ, ότι βρισκόταν σε κλινική αποτοξίνωσης στη Γενεύη, ότι χώριζε απ’ τον Χριστόφορο Τορναρίτη, ότι κλέφτηκε με κάποιον Ρώσο πολυεκατομμυριούχο θαυμαστή της… Τον Νοέμβριο του 2010, λοιπόν, πριν από 14 χρόνια , το περιοδικό Omikron πρέπει να είχε μπει σε κάθε σπίτι της Κύπρου και έγινε αντικείμενο σχολιασμού σε ολόκληρο το νησί, αφού ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και πολυφωτογραφημένα πρόσωπα της εγχώριας showbiz, αποφάσισε να τραβήξει την κουρτίνα, αποφασισμένη να μιλήσει για πρώτη φόρα για όλες τις φήμες που την συνόδευαν. Και ήταν όντως μια συνέντευξη που έκανε θραύση, αφού σ’ αυτήν η δημοφιλής σχεδιάστρια
έγινε αντικείμενο σχολιασμού σε ολόκληρο το νησί αφού ήταν η πρώτη φορά που η σχεδιάστρια μιλούσε για την κρίση στο γάμο της με τον Χριστόφορο Τορναρίτη, τις λανθασμένες προτεραιότητές της στη ζωή, τα χρήματα που έχασε στη δουλειά της, ομολογώντας ταυτόχρονα πως στο παρελθόν υπήρξε ματαιόδοξη και μεγαλομανής.
Διαβάστε μερικά αποσπάσματα από εκείνη τη συνέντευξη της Ραμόνα Φίλιπ, στον δημοσιογράφο Πιερή Παναγή και δείτε μερικές από τις φωτογραφίες που την συνόδεψαν, για το άψογο αποτέλεσμα της οποίας υπεύθυνοι ήταν ο φωτογράφος Παναγιώτης Μηνά, ο Αλέξης Θεμιστοκλέους που επιμελήθηκε το concept και το styling, καθώς και οι Μάριος Νεοφύτου και Ilona Garamvolgyi που φρόντισαν για τα μαλλιά και το μακιγιάζ αντίστοιχα.
«ΗΜΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΧΑΟΣ»
«Ήμουν σαν χαμένη. Δεν υπήρχε ισορροπία, έκανα τα πάντα μηχανικά, χωρίς να απολαμβάνω αυτά που ζούσα, χάνοντας έτσι την ουσία των πραγμάτων. Αυτό δημιούργησε πρόβλημα και στα παιδιά μου και στη σχέση μου και στη δουλειά μου. Δεν μπορούσα να δώσω πουθενά. Ήμουν σε ένα χάος
ΟΙ ΛΑΘΟΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ
«Δεν σου κρύβω πως πολλές φορές έπεσα σε παγίδα, αφού αυτή η πυραμίδα είχε λανθασμένες προτεραιότητες ή είχε γυρίσει ανάποδα και έδινα σημασία σε πράγματα που δεν έπρεπε. Κάποια στιγμή, κάτι συμβαίνει στη ζωή σου και καταλαβαίνεις πως λειτουργείς λανθασμένα. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν διαβάσεις κάτι σε ένα βιβλίο, από μια κουβέντα που θα σου πει κάποιος ή από ένα βλέμμα των παιδιών σου που θα σε ξυπνήσει. Όταν το κατάλαβα, ήθελα να κάνω ένα διάλειμμα για να δω την εικόνα από μακριά και να κάνω μια αυτοκριτική»
«Συνειδητοποίησα ότι λειτουργούσα με βάση τον εγωισμό μου. Όλοι έχουμε το «εγώ» μπροστά γιατί πρέπει πρώτα να φροντίζεις τον εαυτό σου για να μπορείς να φροντίζεις και τους άλλους. Πολλές φορές όμως ξεπέρασα τη γραμμή. Κυριαρ-χούσε το «εγώ» μου. Τα δικά μου όνειρα, τα δικά μου σχέδια. Κοιτούσα τα μεγάλα: Το μεγάλο ταξίδι, τη μεγάλη συμφωνία στη δουλειά μου, το μεγάλο σπίτι, τη μεγάλη καριέρα. Πίστευα πως όλα έπρεπε να είναι σε μια υπερβολή για να είμαι ευτυχισμένη. Λόγω της μεγαλομανίας μου αγνοούσα ή έχανα όμορφες στιγμές και δεν πρόσεχα τα μικρά πράγματα, αυτά που δίνουν ευτυχία. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως έπρεπε να κάνω κάτι για να βρω τις ισορροπίες μου, να βρω πνευματική ηρεμία. Και αυτό δεν έχει να κάνει με υλικά αγαθά. Έπρεπε να μάθω να κοιτάω γύρω μου και να εκτιμώ τα μικρά πράγματα της ζωής. Να βρω την αλήθεια μέσα απ’ αυτά. Δεν θα σου πω μεγάλες κουβέντες, ότι δήθεν το κατάφερα, αλλά έμαθα ότι η ευτυχία είναι στιγμές. Αυτό δεν σημαίνει πως θα σταματήσω να ονειρεύομαι, να ζω, να δουλεύω και θα είμαι μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας. Θα γίνονται όλα, αλλά με μέτρο…»
Η «ΘΕΡΑΠΕΙΑ»
«Απομακρύνθηκα απ’ την καθημερινότητά μου, απ’ το σύζυγό μου ακόμη και απ’ τα μωρά μου. Ήθελα να αναλύσω συμπεριφορές και συναισθήματα. Να ανατρέξω στα παιδικά μου χρόνια και να εντοπίσω καταστάσεις και γεγονότα που με στιγμάτισαν για να βρω εξηγήσεις και απαντήσεις. Ήταν τέσσερις δύσκολες βδομάδες μακριά απ’ τους ανθρώπους που αγαπώ. Ήταν, όμως, η πιο υγιής απόφαση που πήρα για τον εαυτό μου, τον άντρα μου και ιδιαίτερα για τα παιδιά μου. Δεν θα σου πω ότι τώρα είμαι ήρεμη και ζω ευτυχισμένη, αλλά ότι τώρα πια έχω τα εργαλεία για να δουλέψω στα επόμενα στάδια, να προσπαθήσω να είμαι πιο καλός άνθρωπος, καλή μητέρα, σύζυγος, κόρη, φίλη».
- Διαβάστε επίσης: 3 φορές που η Δώρα Κακουράτου, η grande dame της κυπριακής κωμωδίας και επιθεώρησης, μας εξέπληξε με τις φωτογραφήσεις της!
Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΟ ΓΑΜΟ
«Λένε πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Όταν ακού- γεται κάτι τόσο έντονα, υπάρχει μια μικρή δόση αλήθειας. Όλοι ξέρουμε πολύ καλά πως δεν υπάρχει σχέση που να μην περνά κρίση, που να μη χρειάζεται προσπάθεια. Περάσαμε και εμείς από μια τέτοια κρίση. Δεν είμαστε το τέλειο ζευγάρι, ούτε ζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα. Είμαστε δυο άτομα που κουβαλάμε ο καθένας το δικό του παρελθόν και όνειρα. Ο καθένας πρέπει να είναι χαρούμενος πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό του. Να τα βρει μέσα του».
«Όλες οι σχέσεις χρειάζονται καθημερινή προσπάθεια. Συνειδητοποιήσαμε πως λόγω των προγραμμάτων των δουλειών μας, είχε χαθεί η επικοινωνία. Και όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν διαφορές σε μια σχέση, έχεις δυο λύσεις: ή χωρίζεις, κάτι που θεωρώ δειλό γιατί δεν αντιμετωπίζεις το πρόβλημα ή προσπαθείς να το διορθώσεις. Δεν ανακαλύψαμε τη συνταγή του πετυχημένου γάμου αλλά βρήκαμε τον τρόπο να βελτιώσουμε το δικό μας. Ευτυχώς υπήρχε αγάπη, που λειτούργησε σαν μια καλή και σταθερή βάση ενώ υπήρχε και διάθεση για να αλλάξουμε κάποια πράγματα»
ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ
«Έκλεισα το κατάστημα στο Hilton γιατί κατάλαβα ότι ο κόσμος θέλει και εκτιμά την προσωπική επαφή με μένα. Θεώρησα λοιπόν πως δεν ήταν αναγκαίο. Έπρεπε να κοιτάξω τα έξοδα και να κρατήσω εκείνα που έπρεπε. Δεν “πέθανε” όμως το brand Ramon Filip».
«Μου έχει στοιχίσει και ναι, έχασα πολλά λεφτά αφού έκανα τρο- μερά λάθη και πήρα λανθασμένες επιχειρηματικές αποφάσεις. Για παράδειγμα, δεν έφτιαξα ποτέ ένα μακροπρόθεσμο επιχειρηματικό σχέδιο. Ήταν όλα θέμα εγωισμού και να αποδείξω ότι μπορώ. Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι πολλά πράγματα που έγιναν ήταν άδικος κόπος. Ήταν ωραίες εμπειρίες αλλά δεν με πήραν στο επόμενο επαγγελματικό βήμα. Και όλα αυτά ήταν μάθημα για μένα. Τώρα πια δεν ντρέπομαι να πω πως η δουλειά δεν πάει καλά, πως το κατάστημα στοίχιζε και το έκλεισα για να μαζευτώ. Το να πνίγομαι για να συντηρήσω μια εικόνα, το θεωρώ λυπηρό».
