Από τον Μαρίνο Νομικό
Με αφορμή την προσγείωση και των πέντε ταινιών της εποχής Daniel Craig στο Netflix, βάζουμε τα σμόκιν μας, φτιάχνουμε το μαρτίνι μας shaken, not stirred, και κατατάσσουμε την πενταλογία του 007 με αυστηρή σειρά αξιολόγησης.
5. QUANTUM OF SOLACE (2008)
Συντετριμμένος από την προδοσία της Vesper, ο James Bond αναζητά τους υπαίτιους και βρίσκεται αντιμέτωπος με τον Dominic Greene, έναν αδίστακτο επιχειρηματία που προσπαθεί να ελέγξει τα αποθέματα νερού της Βολιβίας. Το απόλυτο θύμα της μεγάλης απεργίας των σεναριογράφων του 2007, το άμεσο sequel του Casino Royale έμεινε με ένα μισοτελειωμένο σενάριο στα χέρια και έναν σκηνοθέτη (Marc Forster) που προσπάθησε να καλύψει τα κενά με ξέφρενο, χαοτικό μοντάζ δανεισμένο από το franchise του Jason Bourne. Ο Daniel Craig παραμένει εξαιρετικός ως ένας οργισμένος, πενθών και ανελέητος 007, όμως η ταινία πάσχει από έναν εντελώς αδιάφορο κακό (Mathieu Amalric) και μια πλοκή που θυμίζει περισσότερο επεισόδιο περιβαλλοντικού ντοκιμαντέρ παρά κατασκοπικό έπος. Είναι μακράν ο πιο αδύναμος κρίκος της πενταλογίας, στερούμενο του κλασικού βρετανικού φλέγματος και της κομψότητας που περιμένεις από τον πράκτορα με άδεια να σκοτώνει, δικαιολογώντας απόλυτα την τελευταία θέση στη λίστα μας. Α, και το spray tan της Ουκρανής Olga Kurylenko για να μοιάζει με Λατινοαμερικάνα(!) μπορεί να πέρασε αναίμακτα το 2008 σήμερα όμως θα έτρωγε άγριο κράξιμο.
4. SPECTRE (2015)
Ο James Bond λαμβάνει ένα μυστηριώδες μήνυμα από το παρελθόν, το οποίο τον οδηγεί στα χνάρια μιας πανίσχυρης τρομοκρατικής οργάνωσης. Κι ενώ ο M δέχεται κυβερνητικές πιέσεις να τερματίσει το πρόγραμμα 00, ο Bond ανακαλύπτει το μυστικό που τον συνδέει με τον επικεφαλής της σατανικής Spectre. Με τον κίνδυνο ο γερο-Bond να καταντήσει απολίθωμα, η Sony μαρβελοποίησε την περίοδο του Daniel Craig και το Spectre αντανακλά ακριβώς αυτή τη μετατροπή της σειράς σε σύμπαν. Πλέον εκτός του ότι ο 007 αρχίζει να θυμίζει σούπερ ήρωα που απομακρύνεται χωρίς γρατζουνιά από φλεγόμενα ή καταρρέοντα κτήρια, έχει τη δική του ομάδα από sidekicks (M, Q, Tanner και Moneypenny τον βοηθούν και μοιράζονται για πρώτη φορά σκηνές), μία πλοκή ξεσηκωμένη από το Captain America: The Winter Soldier κι έναν γραφικό, μεγαλομανή αρχικακό (ο πάντα απολαυστικός Christoph Waltz) που έχει μεγαλύτερη συγγένεια με τον Dr. Doom παρά με τον Dr. No. Μάλιστα ο τελευταίος δηλώνει στο τετ-α-τετ του με τον Bond “εγώ κρυβόμουν πίσω από όλα, είμαι ο συγγραφέας του πόνου σου” (sic) σε μια μάλλον απελπισμένη προσπάθεια των (τεσσάρων) σεναριογράφων να συνδέσουν με το στανιό τα τέσσερα φιλμ (ακόμα και το “εύρημα” της σύνδεσης του αρχικακού με το παρελθόν του ήρωα έχει επιστρατευθεί τόσο συχνά που εδώ τουλάχιστον φαντάζει γελοίο). Κι εδώ τίθεται πλέον το κρίσιμο ερώτημα: Χρειαζόταν άραγε όλο αυτό το background και ο τραβηγμένος από τα μαλλιά τρόπος να συνδεθούν μεταξύ τους τα τέσσερα φιλμ της περιόδου Craig, ειδικά όταν το Spectre ΔΕΝ ήταν τελικά το φινάλε της όπως φημολογούνταν τότε; Ο σιριαλισμός δεν είναι πανάκεια και δεν λειτουργεί σε όλα τα franchises. Αφήστε τον Bond να είναι απλά ο Bond και να κυνηγάει ακόμα έναν παράφρονα σε κάποια εξωτική γωνιά του πλανήτη. Μόνος.
Διαβάστε επίσης: 3 σειρές που θα σε κρατήσουν κολλημένο στην οθόνη
3. NO TIME TO DIE (2021)
Έχοντας εγκαταλείψει την ενεργό δράση, ο James Bond απολαμβάνει μια ήρεμη ζωή στην Τζαμάικα, μέχρι που ένας παλιός φίλος από τη CIA του ζητά βοήθεια για τη διάσωση ενός απαχθέντα επιστήμονα, οδηγώντας τον στα ίχνη ενός μυστηριώδους κακοποιού οπλισμένου με επικίνδυνη νέα τεχνολογία. Το επικό, δακρύβρεχτο και οπωσδήποτε διχαστικό κύκνειο άσμα του Daniel Craig είναι μια ταινία που λυγίζει κάτω από το βάρος της δικής της φιλοδοξίας: να κλείσει απολύτως κάθε ανοιχτό λογαριασμό που άφησαν οι προηγούμενες τέσσερις ταινίες. Η σκηνοθεσία του Cary Joji Fukunaga προσφέρει μερικές από τις πιο κομψές και αγωνιώδεις σεκάνς δράσης στην ιστορία του franchise (η σεκάνς στην Ιταλία είναι σκέτο λευκαρίτικο), ενώ η Ana de Armas κλέβει την παράσταση σε ένα σύντομο αλλά εκρηκτικό πέρασμα. Ωστόσο, το φιλμ σκοντάφτει σε έναν αναιμικό αρχικακό (Rami Malek) του οποίου τα κίνητρα χάνονται στη μετάφραση, και σε μια μελοδραματική στροφή στο τρίτο μέρος που προκάλεσε εγκεφαλικά στους πιουρίστες. Παρά τα ψεγάδια του, παραμένει ένα γενναίο, συναισθηματικά φορτισμένο “αντίο” στον ηθοποιό που επαναπροσδιόρισε τον ήρωα, γι’ αυτό και κερδίζει τη χάλκινη θέση.
2. SKYFALL (2012)
Με την MI6 να απειλείται, ο James Bond επιστρέφει από τους… νεκρούς κι αναζητά τα ίχνη και τα κίνητρα ενός αδίστακτου τρομοκράτη. Στον Bond της νέας εποχής, ο εχθρός είναι ενδογενής, κινείται από προσωπικά κίνητρα, χρησιμοποιεί για τους σκοπούς του την κυβερνο-τρομοκρατία και βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ’ όσο η MI6 πιστεύει. Από την άλλη ο 007 νιώθει κουρασμένος, απογοητευμένος, λίγο έξω απ’ τα νερά του, εκτός φόρμας και έτοιμος να υποκύψει στον πειρασμό να απολαύσει τον θάνατό του κάνοντας χώρο για το καινούριο. Έλα όμως που το κακό χτυπάει στην καρδιά του έθνους, οπότε ποιος θα τρέξει για τη βασίλισσα και την πατρίδα; Το σενάριο του Skyfall είναι κομψοτέχνημα: Διεισδύει ακόμα βαθύτερα στους χαρακτήρες που ήδη ξέρουμε, παίζει πολύ με το παλιό vs. νέο ενώ εναλλάσσει με απίστευτη ταχύτητα δράση και δράμα, ένταση και λεπτό χιούμορ, ηρεμία και θύελλα, σοκ και αποδοχή. Βέβαια όλα αυτά ενορχηστρώνονται από τον μάστορα Sam Mendes που έκανε εξαιρετική δουλειά τόσο στη δραματουργία όσο και στις σκηνές δράσης που είναι και πολλές (αλίμονο) αλλά και σαγόνι-στο-πάτωμα θεαματικές (όπως το κυνήγι στις στέγες της κλειστής αγοράς της Πόλης, η βουτιά του τρένου κ.ά.). Ο Craig πλέον έχει γίνει ο Bond σε ανησυχητικό σημείο, όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένοι και ο Javier Bardem είναι -επιτέλους- ένας αξιομνημόνευτος κακός φτιαγμένος από τη στόφα ενός Blofeld ή Goldfinger. Αν δεν ανοιγοκλείσετε τα μάτια σας κάπου στην αρχή, θα δείτε και την ερωτική σκηνή-εξπρές με την Τόνια Σωτηροπούλου. Όπως λέει και ο ίδιος ο Bond όταν του φτιάχνουν το martini: Τέλειο!
1. CASINO ROYALE (2006)
Ο νεόφερτος στην υπηρεσία James Bond αναλαμβάνει ως αποστολή να κερδίσει σε χαρτοπαικτική αναμέτρηση τον τζογαδόρο τραπεζίτη Le Chiffre, χρηματοδότη τρομοκρατικών οργανώσεων και γνωρίζει τον πρώτο μεγάλο και μοναδικό έρωτα της ζωής του. Επιστροφή στη γέννηση του μύθου του 007 με νέο πρωταγωνιστή. Με το Die Another Day να κλείνει ακόμα έναν κύκλο του James Bond (αυτόν του Pierce Brosnan) κι έχοντας επιστρατευθεί κάθε κόλπο, gadget ή stunt, οι παραγωγοί με την Sony έκαναν την εξυπνότερη κίνηση που θα μπορούσαν να σκεφτούν: πίσω στα βασικά. Ο νέος Bond είναι ξανθός, τραχύς, άγουρος, ολίγον άγαρμπος αλλά και πνευματώδης, στυλάτος και γοητευτικός. Δεν χρησιμοποιεί πολλά gadgets, ερωτεύεται, κινδυνεύει, ματώνει και είναι πιο ευάλωτος από ποτέ μπροστά σε σωματικά ή συναισθηματικά τραύματα. Στο πετυχημένο reboot της σειράς, ο Bond μεταβαίνει στο περίφημο καζίνο του Μαυροβουνίου προκειμένου να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι πόκερ και να χρεοκοπήσει έναν διεφθαρμένο τραπεζίτη (έξοχος αρχικακός ο Mads Mikkelsen) που χρηματοδοτεί τρομοκράτες. Στο πολυσυζητημένο (τότε) ντεμπούτο του με το κοστούμι του 007 ο Daniel Craig ενσαρκώνει έναν πιο ανθρώπινο, ευάλωτο και τσαλακωμένο πράκτορα, μακριά από την καρτουνίστικη εκδοχή του Brosnan, και πετυχαίνει τον κατάλληλο ήρωα για την εποχή του: Σκληρός μεν αλλά με ατέλειες, πάθη και μια καρδιά που μπορεί πολύ εύκολα να σπάσει. Το Casino Royale έμπασε το μακροβιότερο franchise στη νέα εποχή ενώ το Skyfall το τσιμέντωσε στην pop κουλτούρα για άλλα 50 χρόνια.
