Ο κυρίαρχος της ελληνικής δισκογραφίας σήμερα, ο CEO της Panik, της εταιρείας που έχει στο δυναμικό της τους περισσότερους και σημαντικότερους καλλιτέχνες από κάθε άλλη στην Ελλάδα, σε μια αφοπλιστικά ειλικρινή συνέντευξη στο περιοδικό Down Town και τον Γιάννη Χατζηγεωργίου μιλά για όσα και όσους βρίσκονται στα φώτα της δημοσιότητας αλλά και την πορεία του.
Διαβάστε επίσης: Γιώργος Αρσενάκος: Ο κόσμος των καλλιτεχνών που τελικά δεν είναι «βρώμικος», το κακό management και οι τράπερς
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Ένα «θέλω» μπορεί, νομίζεις; Για να πιαστώ από τον τίτλο του βιβλίου σου που κυκλοφορεί…
Αν το «θέλω» αυτό κρύβει αυτογνωσία, τότε ναι μπορεί. Για να ζήσεις όσα ονειρεύεσαι, πρέπει να σηκωθείς να ανοίξεις τη πόρτα και να κοιτάξεις τη ζωή κατάματα. Να διεκδικήσεις όσα ποθείς με γνώμονα πάντα το που βρίσκεσαι την κάθε χρονική στιγμή. Η επιτυχία, όπως την ορίζει ο καθένας, αργεί. Δεν σου εγγυάται κανείς ότι θα πετύχεις, μα η αλήθεια είναι πως το «αν» δεν γράφει ιστορία. Ιστορία γράφει το πριν, το μετά και το τώρα. Αν ρισκάρεις, ίσως χάσεις τα πάντα, μα αν δεν ρισκάρεις έχεις χάσει ήδη…
Νομίζεις πως οι δυσκολίες που συνάντησες σε έκαναν αυτό που είσαι σήμερα, Γιώργο;
Θέλω να είμαι δίκαιος: Οι δυσκολίες που συνάντησα στην πορεία μου, ήταν λιγότερες από τις χαρές μου και τις στιγμές ευτυχίας που έχω κατά καιρούς αισθανθεί. Όταν π.χ. στα 30 μου έμεινα άνεργος, από την δισκογραφική που εργαζόμουν τότε, ήταν ένα σοκ για μένα, αλλά μετά αυτό άλλαξε, κυρίως μέσω της σχέσης που δημιουργήθηκε μεταξύ εμού και του Πάρη Κασιδόκωστα-Λάτση, όταν αποφασίσαμε να φτιάξουμε, από το μηδέν, την Panik. Έχω ένα μότο, το οποίο με καθόρισε πολλές φορές: Η αποτυχία δεν είναι «αποτυχία», είναι το σημάδι ότι πρέπει να αλλάξεις τον δρόμο που έχεις επιλέξει. Οπότε, όταν δεν μου βγαίνουν τα πράγματα έτσι όπως τα έχω σκεφτεί και ονειρευτεί, λέω πως είναι ενδείξεις και σημάδια για να αλλάξω την πορεία και την κατεύθυνσή μου, να εστιάσω αλλού. Είμαι παρορμητικός, παίρνω -λόγω της φύσης της δουλειάς μου- πολύ γρήγορες και πολλές αποφάσεις καθημερινά, αλλά όταν βλέπω ότι είμαι κοντά στο γκρεμό, δεν πέφτω, στρίβω. Επίσης, είμαι συγκαταβατικός και συνεννοήσιμος με τον κόσμο που συνδιαλέγομαι. Δεν έφτασα ποτέ σε ακραίες καταστάσεις – ούτε με καλλιτέχνη ούτε με συνεργάτη μου.
