Ο γόης με το bohemian στιλ, τα σκουλαρίκια και τα τατουάζ, συνταξιοδοτείται μετά από 46 χρόνια καριέρας και λίγα γνωρίζουμε πέρα από τα προφανή. Μέχρι το τέλος της καριέρας του παρέμεινε ο ερημίτης του Χόλιγουντ και αυτό υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο ατού του.
Της Θεοδώρας Γιάγκου
Εδώ και λίγες μέρες, παρακολουθεί από το αγρόκτημά του Νότια του Δουβλίνου, θαυμαστές του και δημοσιογράφους να φτιάχνουν σαστισμένοι τον «επικήδειο» της καριέρας του, στην οποία αποφάσισε να βάλει τέλος. Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις αποσύρθηκε αθόρυβα από τον κόσμο της υποκριτικής, με μια λιτή ανακοίνωση και χωρίς αιτιολογία. Η καριέρα του, ωστόσο, υπήρξε σίγουρα θορυβώδης, με ρόλους προσεκτικά επιλεγμένους, συγκλονιστικές ερμηνείες, το ρεκόρ των τριών βραβείων Όσκαρ Α΄ανδρικού ρόλου και τους διάφορους μύθους γύρω από τη μέθοδό του. Το παράδοξο με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις, είναι ότι κατάφερε να χτίσει μια λαμπρή καριέρα, χωρίς να γίνει ένας ακόμη σταρ του κινηματογράφου.
Οι εμφανίσεις του είναι σπάνιες και σχεδόν πάντοτε αποτελούν μεγάλο γεγονός στη βιομηχανία του Χόλιγουντ, online υπάρχουν ελάχιστες paparazzi φωτογραφίες του και οι συνεντεύξεις που έχει δώσει στη ζωή του είναι μετρημένες – κι αυτές για την προώθηση της εκάστοτε ταινίας του. Δεν είναι λίγες οι φορές, μάλιστα, που αποπειράθηκε να αποτραβηχτεί ακόμη και από τη μεγάλη οθόνη και να ξεκινήσει τη ζωή του από την αρχή. Χαρακτηριστικό είναι ότι το 1997 γύρισε την πλάτη στον κινηματογράφο, μετακόμισε στη Φλωρεντία και έγινε μαθητευόμενος τσαγκάρης, ξαναβρίσκοντας τη νεανική του αγάπη για τη χειρωνακτική εργασία.
Τα μεγαλύτερα διαστήματα της ζωής του, ωστόσο, τα έζησε μέσα σε ρόλους του, αφού έμπαινε στο πετσί των χαρακτήρων αρκετό καιρό πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα για να προετοιμαστεί. Όπως έχει δηλώσει για τη μέθοδό του, «στραγγίζει το είναι του», κάθε φορά που καλείται να υποδυθεί κάποιον. Είτε αυτό σημαίνει ότι θα ζήσει στα δάση για μήνες για να γίνει πιστευτός ως ο «Τελευταίος των Μοϊκανών», είτε ότι θα συγκρούεται με αγνώστους στους δρόμους της Ρώμης και θ’ ακούει Eminem για να παίξει τον εκρηκτικό Χασάπη Μπιλ, είτε ότι θα βρίσκεται 24 ώρες το 24ωρο σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, κουνώντας μόνο το αριστερό του πόδι για να υποδυθεί τον Κρίστι Μπράουν. Για τον συγκεκριμένο ρόλο, που του χάρισε το πρώτο του Όσκαρ, ακούστηκε μάλιστα ότι έσπασε τα πλευρά του, στην προσπάθεια να μάθει να ανεβαίνει και να κατεβαίνει στο αναπηρικό του καροτσάκι, ενώ αρνούνταν να κουνήσει τα χέρια του ακόμη κι όταν οι κάμερες σταματούσαν να γράφουν –λέγεται ότι τον τάιζαν οι άνθρωποι της παραγωγής. Ως Αβραάμ Λίνκολν, φρόντισε όλα του τα κείμενα να είναι γραμμένα με τη γλώσσα και τη γραμματική της εποχής του Εμφυλίου Πολέμου, ενώ μιλούσε όπου και αν βρισκόταν με τη φωνή του ρόλου του.
Όσοι παρακολούθησαν την ταινία, έχουν βρεθεί σίγουρα μπροστά στο μεγαλείο του Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Ο συγκεκριμένος ρόλος τού εξασφάλισε το τελευταίο του Όσκαρ Ά ανδρικού ρόλου και ένα μεγαλειώδες εξώφυλλο στο περιοδικό TIME με τον τίτλο – φόρο τιμής «Ο καλύτερος ηθοποιός του κόσμου». Τα μέσα ενημέρωσης, τον εξήραν πολλές φορές ακόμη, με τελευταίο παράδειγμα τους τίτλους που ακολούθησαν την απόσυρσή του, οι οποίοι έκαναν λόγο ακόμη και για το τέλος της ηθοποιίας.
Ο Ντάνιελ Ντέι Λιουις φεύγει, αλλά αφήνει στη θέση του έναν πρόεδρο των ΗΠΑ, έναν Μοϊκανό, έναν μεγιστάνα των πετρελαίων, έναν συγγραφέα και ζωγράφο με εγκεφαλική παράλυση, έναν πυγμάχο και διάφορους άλλους αξιομνημόνευτους χαρακτήρες πίσω από τους οποίους θα εξακολουθήσει να κρύβεται για μια ζωή. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τη φήμη και τη δόξα. Αυτές, άλλωστε, οι αποστάσεις, όπως έχει δηλώσει, είναι που του επέτρεπαν κάθε φορά να μεταμορφώνεται και να μεγαλουργεί μπροστά από τις κάμερες.
