Την Κυριακή το πρωί ξύπνησε στο ξενοδοχείο του στο Μόναχο ως «το ταλαντούχο παιδί της γυμναστικής». Το ίδιο βράδυ πήγε για ύπνο ως πρωταθλητής της Ευρώπης! Ο Μάριος Γεωργίου αγωνίστηκε στο μονόζυγο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και ανέβασε την Κύπρο στην κορυφή. Το παιδί που δεν είχε τίποτα εύκολο στη ζωή του, βάλθηκε να αποκαταστήσει την πίστη μας στα μεγάλα όνειρα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΩΝΙΑ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΤΤΗΣ
Εκτελεί άψογα το πρόγραμμά του, κάνει μια διπλή στροφή στον αέρα και προσγειώνεται σταθερά στο έδαφος. Αρχίζει να γελάει, σαν να μην το πιστεύει… Το χρυσό είναι πλέον δικό του! Ο προπονητής του Παναγιώτης Πετρίδης τρέχει δακρυσμένος και τον χώνει στην αγκαλιά του. Το προηγούμενο βράδυ οι δυο τους συζητούσαν κατά πόσο θα ακούσουν τις συμβουλές των γιατρών για ανάπαυση. Αν πήγαινε κάτι λάθος στον αγώνα υπήρχε κίνδυνος να χρειαστεί επεμβάσεις και μακροχρόνιες θεραπείες. «Ήταν ένα ρίσκο που έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά, αλλά ακόμη και να το ήθελα ήταν αδύνατο να σταματήσω τον Μάριο», λέει ο προπονητής του. «Είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις τον Μάριο από έναν τελικό!». Ρίσκαρε και έφτασε εκεί που δεν έχει πάει μέχρι σήμερα Κύπριος αθλητής. «Τη μια μέρα ήμασταν στον πάτο και την επόμενη στον ουρανό! Δεν είναι η πρώτη φορά, γι’ αυτό δεν απογοητευόμαστε όταν βρισκόμαστε στον πάτο αλλά ούτε παρασυρόμαστε όταν βρεθούμε στον ουρανό. Ο Μάριος την επομένη της μεγάλης επιτυχίας ήταν το ίδιο παιδί που είναι κάθε μέρα, σαν να μην έγινε τίποτα».
Με την επιστροφή τους στην Κύπρο παίρνουν λίγες μέρες διακοπών και ξεκούρασης πριν συνεχίσουν για τον επόμενο στόχο, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που θα γίνει τον Οκτώβρη στο Παρίσι. «Δεν ξέρω αν το περίμενα αλλά σίγουρα το πίστευα», λέει ο Μάριος. «Άμα φτάσεις στον τελικό, πλέον όλα είναι δυνατά. Έπρεπε απλά να κάνω αυτό που κάνω πάντα. Να εκτελέσω το πρόγραμμα μου και να το κάνω καλά. Εκείνη τη στιγμή που αγωνίζεσαι είσαι μόνος. Όση δύναμη έχεις μέσα σου θα φανεί εκεί. Γι’ αυτό αφιέρωσα αυτό το χρυσό στον εαυτό μου. Γιατί πέρασα πολύ δύσκολα, έκανα αυτό που ξέρω καλύτερα και τα κατάφερα». Η δύναμη του μυαλού, λέει, είναι πανίσχυρη. «Αν πας με το μυαλό σου στο μετάλλιο και λες “πάω για πρωτιά”, τότε όλα αλλάζουν. Το μυαλό μπορεί να είναι και το πιο δυνατό κομμάτι της απόδοσης μας». Κατά κάποιο τρόπο, εκτός από το σώμα σου, πρέπει να προπονείς και τις σκέψεις σου, λέει, αν και θεωρεί ότι μπορεί να είναι και λίγο έμφυτο. «Για μένα ο αγώνας είναι κάτι σαν show, σαν να δίνω μια παράσταση… Πάω για να δείξω ποιος είμαι, να ξεχωρίσω. Είναι αυτός ο entertainer που έχω μέσα μου!».
Αυτό το star quality δεν είναι ιδιότητα που έχει μόνο την ώρα που αγωνίζεται… «Κάθε φορά που πάμε σε αγώνες τρέχουν να τον αγκαλιάσουν και να του μιλήσουν», λέει ο κ. Πετρίδης. «Είναι χαρισματικός, κερδίζει τους ανθρώπους, τον ξέρουν όλοι οι συναθλητές του και κάνει πολύ εύκολα φιλίες, είναι πολύ αγαπητός. Ακόμη και αθλητές μεγάλου βεληνεκούς, Ολυμπιονίκες, μόλις τον δουν τρέχουν να βγάλουν σέλφι μαζί του! Χαίρομαι γιατί ο Μάριος δεν είναι απλά ένας πρωταθλητής. Είναι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, έχει χαρακτήρα και σ’ αυτούς τους αγώνες το έδειξε».
ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ
Ένα παιδί που ξεκίνησε κυριολεκτικά από το μηδέν -υπήρξαν στιγμές σε αγώνες που μαζί με τον προπονητή του δεν είχαν χρήματα για να καλύψουν το φαγητό τους- προπονήθηκε σκληρά πάνω σε παλιά και φθαρμένα όργανα γιατί κανένας παράγοντας δεν γύριζε να τους κοιτάξει και στην καθημερινότητά του είχε να διαχειριστεί μια δύσκολη οικογενειακή κατάσταση και το bullying στο σχολείο για τα ξένα χαρακτηριστικά του αλλά ακόμη και για το άθλημα που επέλεξε, το οποίο υποτιμούσαν. Παρόλα αυτά καμία ήττα, προσωπική ή αθλητική, δεν κατάφερε να τον κρατήσει για πολύ στο πάτωμα. Πατούσε γερά στο έδαφος, έσφιγγε με πείσμα το μονόζυγο, μπλόκαρε τα αρνητικά συναισθήματα και δεν άφηνε καμία σταγόνα ιδρώτα να πάει χαμένη. Ο Παναγιώτης Πετρίδης είναι ο προπονητής που έχει από τότε που ήταν πέντε ετών. «Με το που συνάντησα τον Μάριο είδα ότι είχε αυτή τη στόφα που λέμε στον αθλητισμό», είχε δηλώσει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Down Town. «Παλέψαμε σε αντίξοες συνθήκες αλλά μπροστά μου είχα ένα παιδί μπροστά με μεγάλο ταλέντο και ως προπονητής είχα όλη τη διάθεση να το παλέψω.
Όταν πέρασε στους Ολυμπιακούς του Ρίο και οδηγούσαμε για το αεροδρόμιο με ρώτησε ο πατέρας του στο αυτοκίνητο: “κύριε Παναγιώτη το περίμενες ποτέ ότι θα ερχόταν η στιγμή εκείνο το παιδάκι που πήρες πριν τόσα χρόνια θα έφτανε Ολυμπιακούς;”. Τον κοιτάω και του λέω, “φυσικά το περίμενα, από την πρώτη στιγμή”». Σε εκείνη την Ολυμπιάδα κατάφερε να μπει στους 24 του Σύνθετου Ατομικού και επιστρέφοντας έπρεπε το επόμενο πρωί να καταταγεί στον στρατό για να υπηρετήσει δυο χρόνια θητεία. Για δέκα μήνες, μέχρι να εξασφαλίσει κάποιες άδειες, δεν έκανε καν προπονήσεις… Κι όμως, το 2018 συνέχισε την ανοδική του πορεία, καταφέρνοντας σήμερα να ατενίζει το μέλλον από το κορυφαίο βάθρο της Ευρώπης. «Μέχρι τα 17 μου τα βγάζαμε δύσκολα, μόνοι μας εγώ κι ο προπονητής μου, χωρίς βοήθεια. Και μετά ότι ήρθε από το κράτος ήταν γιατί το κερδίσαμε με τις επιδόσεις μας.
Όταν πέρασα στους Ολυμπιακούς ήρθε μια σημαντική στήριξη από τον ΟΠΑΠ και τον ευχαριστούμε πολύ γι’ αυτό. Εκείνα τα λεφτά ήταν για μένα καθαρά θέμα επιβίωσης» δήλωσε σε συνέντευξή του στο Down Town πριν από τέσσερα χρόνια. Ο προπονητής του θυμάται ως τη δυσκολότερη στιγμή της πορείας τους όταν ο Μάριος σταμάτησε να πηγαίνει στις προπονήσεις. «Όταν τον ρώτησα γιατί δεν έρχεται ντρεπόταν να μου πει αλλά τελικά μου αποκάλυψε ότι έπρεπε να δουλέψει γιατί δεν είχε καθόλου χρήματα. “Αυτή είναι η δουλειά σου”, του είπα, “κάνουμε μια επένδυση εδώ που θα αποδώσει στα επόμενα χρόνια, αν δεν είσαι απόλυτα αφοσιωμένος θα τα χάσεις όλα”. Το βιοποριστικό ήταν δύσκολο και για τους δυο μας.
Έτυχε να πάμε για προετοιμασία στην Ελλάδα και στη δεύτερη μέρα να μας τελειώσουν και τους δύο τα χρήματα. Επικοινωνήσαμε με την Ομοσπονδία και ζητήσαμε έναντι για να περάσουμε. Εντάξει, το διακωμωδήσαμε και γελάσαμε πολύ μ’ αυτό, δεν είναι ότι μας πήρε από κάτω». Κανείς από τους δύο δεν αισθάνεται πικραμένος. «Ο προπονητής μου πάντα έλεγε να μην αναλωνόμαστε σε αυτό, να μην περιμένουμε τίποτα για να μην χάνουμε το χρόνο μας σε αρνητικές σκέψεις Δεν έχουν σημασία πια αυτά, έχουν περάσει. Είναι ιστορίες που λέμε για να γελάμε. Είναι εμπειρίες που μας έδεσαν και διαμόρφωσαν τη σχέση που έχουμε σήμερα».
ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ
Το ταλέντο του το πρόσεξε η δασκάλα του νηπιαγωγείου και η μητέρα του θυμάται ότι την πρώτη φορά που πήγε στο γυμναστήριο φορούσε ακόμη πάνες… Ξεκίνησε τη γυμναστική, δύο φορές τη βδομάδα, μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο του ο Παναγιώτης Πετρίδης και ξεκίνησαν το εντατικό πρόγραμμα προπονήσεων. Το οικογενειακό του περιβάλλον ήταν δύσκολο. «Η μητέρα μου είναι από τις Φιλιππίνες και ο πατέρας μου ήταν Κύπριος. Χώρισαν όταν ήμουνα περίπου 9 χρονών. Τότε, περνούσα πολλές ώρες στην προπόνηση κι έτσι δεν ήμουνα πολλές ώρες στο σπίτι για να βιώσω εκείνη την αρνητική φάση. Πάντα ένας χωρισμός είναι δύσκολος για τα παιδιά, όμως, εγώ είχα τη διέξοδο μου, τις προπονήσεις». Έχει εφτά ετεροθαλή αδέρφια από άλλους γάμους των γονιών του και οι οικονομικές δυσκολίες δεν έλειψαν ποτέ από την οικογένεια. «Στο σχολείο αντιμετώπισα bullying, από παιδιά που με πείραζαν για το χρώμα μου, τη διαφορετικότητα μου, το άθλημά μου. Έλεγαν “αυτός που κάνει τούμπες”.
Οι λέξεις είναι κάποτε πολύ δυνατές. Ο αθλητισμός σε κάνει ένα καλύτερο άνθρωπο και αυτό γιατί στη διάρκεια των σκληρών προσπαθειών σου πρόκειται να γευτείς χαρές και λύπες. Θα νιώσεις ενθουσιασμό αλλά και απογοήτευση, θα νιώσεις περηφάνια. Θα γνωρίσεις την αδικία». Η μητέρα του τα έβγαζε δύσκολα πέρα και κάποια στιγμή αποφάσισε να φύγει από την Κύπρο για να βρει μια καλύτερη δουλειά στο εξωτερικό. «Με ρώτησε αν ήθελα να πάω μαζί της, όμως είχα μπροστά μου τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Επέλεξα να μείνω στην Κύπρο και να συνεχίσω τις προπονήσεις για να αγωνιστώ». Μετακόμισε με τον πατέρα του, αλλά ένα χρόνο μετά τον έχασε από αιφνίδιο θάνατο. Και αυτό το πλήγμα παρά λίγο να του στοιχίσει την αθλητική του καριέρα.
«Πέρασαν κάποιες ημέρες που δεν έκανα καν προπόνηση, διότι ένιωθα βαθιά στεναχωρημένος. Σε εκείνη τη στιγμή μου, που όλα ήταν μαύρα, στάθηκε βράχος δίπλα μου ο προπονητής μου και η θεία μου. Με έπεισε να επιστρέψω στο γήπεδο και να ξεκινήσω την προπόνηση. Έτσι κατάφερα να ξεπεράσω την απώλεια». Αν έμαθε κάτι από τις ήττες του είναι να σηκώνεται και να συνεχίζει. Κι από τις νίκες; «Όταν κατεβώ από το βάθρο η χαρά τελειώνει και μέχρι να επιστρέψω στο ξενοδοχείο είμαι ξανά στο σημείο από όπου ξεκίνησα. Όσο μεγάλη κι αν είναι η επιτυχία, ο αθλητής γυρίζει πάντα πίσω στην προπόνηση».
Περιοδικό Down Town
