Σε μια συγκινητική ανάρτηση που έκανε στο προφίλ του στο Instagram, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χθες Κυριακή 3 Δεκεμβρίου ανέβασε μια φωτογραφία με τον αδερφό του ο οποίος εδώ και οκτώ χρόνια έφυγε από τη ζωή.
“Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που καθορίζουν την ζωή σου για πάντα, που τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές έμαθες να τις μοιράζεσαι πρώτα μαζί τους, που ξέρεις οτι είναι πάντα εκεί για σένα ο,τι και αν γίνει, που η απουσία τους, όσα χρόνια και αν περάσουν, είναι δυσαναπλήρωτη …έφυγες νωρίς, πολύ νωρίς. Τόσα πολλά δικά μας έφυγαν μαζί σου, τόσα πολλά δικά σου έμειναν μαζί μας…για πάντα”
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε παραχωρήσει συνέντευξη στο περιοδικό Down Town και τον Θανάση Φωτίου για το τραγικό αυτό γεγονός που δεν κατάφερε εύκολα να αποδεχθεί.
Διαβάστε επίσης: Νίκος Χριστοδουλίδης, εκ βαθέων: «Είμαι πολύ ενοχικός, ξέρετε…»
Απόσπασμα από τη συνέντευξη:
Σε μια συνέντευξή σας είχατε πει: «Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, αλλά τη στιγμή που και επαγγελματικά και προσωπικά “είσαι στα χάι σου”, συμβαίνει κάτι που σε προσγειώνει». Σας έχει συμβεί αρκετές φορές;
Αυτό το ένιωσα έντονα όταν πέθανε ο αδελφός μου, ο Σάββας, το 2015, στην ηλικία των 50, από καρδιακή προσβολή. Ήταν κάτι που δεν περίμενα, που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα συνέβαινε ποτέ, πολύ δύσκολο να το αποδεκτώ. Η ταφή ενός πολύ αγαπημένου προσώπου, ξέρετε, έρχεται να ολοκληρώσει μια πολύ σκληρή διαδικασία και πλέον μένει ο εσωτερικός πόνος. Στην περίπτωση του αδελφού μου, ήταν μια μακρά διαδικασία μέχρι να φτάσουμε εκεί, έπρεπε να πάμε Αμερική, να περιμένουμε πρώτα για βίζα, ένα ταξίδι πολύωρο που θέλοντας και μη, κατακλύζουν τις σκέψεις σου χίλιες δυο εικόνες… Ήταν διπλά επώδυνο θαρρώ . Το είχα βιώσει και προηγουμένως, το 2012 όταν έχασα τον πατέρα μου -βρισκόμουν στο εξωτερικό και το ταξίδι της επιστροφής ήταν επίσης μια πολύ άσχημη διαδικασία. Και τρεις μήνες μετά έχασα και τη μητέρα μου. Εκεί ένιωσα ότι χάθηκαν όλα. Αργότερα, όταν πέθανε ο αδελφός μου, σκεφτόμουν πως τελικά ευτυχώς που δεν ζούσαν οι γονείς μας να το βιώσουν. Είχαν ιδιαίτερη αδυναμία στον Σάββα… Και στα πιο άσχημα αναζητάς κάτι θετικό να παρηγορηθείς ότι τελικά δεν σου έχει συμβεί το χειρότερο που θα μπορούσε, και την εικόνα της μάνας μου να θάβει το παιδί της δεν θα την άντεχα.
