Ας ξεκινήσουμε με το «The Chase» που μπορεί να μην τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της κυπριακής τηλεόρασης όπως ήλπιζε ο Alpha αλλά τουλάχιστον κινείται ικανοποιητικά στη βαρυφορτωμένη ζώνη πριν το κεντρικό δελτίο. Σαν format δεν είναι και το πιο συναρπαστικό και δεν είναι όλοι οι chasers το ίδιο ενδιαφέροντες (μέχρι στιγμής κερδίζει τις εντυπώσεις η ετοιμόλογη Σύλια Ιωαννίδου) όμως ο Τάσος Τρύφωνος παραμένει ο βασικότερος κράχτης (από κάθε άποψη) αλλά και το δυνατότερο χαρτί της παραγωγής. Η αλήθεια είναι πως προσπαθεί να αποτινάξει την περσόνα του αυστηρού παρουσιαστή του «Κρίκου», από τη στιγμή μάλιστα που η εν λόγω περσόνα εξακολουθεί να βρίσκεται στον αέρα με περσινά άπαιχτα επεισόδια που παίζει τα Σαβ/κα το ΡΙΚ, όμως δεν το πετυχαίνει πάντα. Ακόμα κι έτσι οι στιχομυθίες με τους παίκτες και τους chasers διευκολύνουν στη θέαση ενός ζόρικου και όχι ιδιαίτερα χαλαρού format.
Περίεργο φρούτο το «Κάμπινγκ», η κυπριακή σειρά του Alpha σε σενάριο Φώτη Γεωργίδη, καθώς δεν δείχνει, τουλάχιστον στα πρώτα επεισόδια, τι ακριβώς θέλει να είναι: ρομαντική κομεντί με φόντο έναν αλά-Λώρη Λοϊζίδη μικρόκοσμο; Straight κοινωνικό δράμα με πινελιές χιούμορ; Ή σαπούνι της prime time με δόσεις αστυνομικού μυστηρίου; Εκ πρώτης όψεως δείχνει να τα ρίχνει όλα αυτά στο τραπέζι με ανάμεικτα αποτελέσματα, όμως μέχρι να κατασταλάξει, το «Κάμπινγκ» κατάφερε να μας ιντριγκάρει με ένα τσούρμο από ευφάνταστους χαρακτήρες αλλά και μια αρκετά παράδοξη πλοκή που μας έκανε να κατασκηνώσουμε εκεί για να δούμε που θα το πάει. Κι αυτό λέγεται επιτυχία.
Θυμάστε εκείνο το τηλεπαιχνίδι που έπαιζαν στο «Survivor» για να σπάσουν λίγο τον ανταγωνισμό και το bitching; Εκείνο με απαντήσεις συνήθως κάτι τρελά νούμερα που δεν μπορούσες πρακτικά να γνωρίζεις (ή δεν έπρεπε να γνωρίζεις αλλιώς θα έβγαινε στη φόρα το μυστικό σου ότι στην πραγματικότητα είσαι ανδροειδές) οπότε κέρδιζε το νούμερο που έπεφτε πιο κοντά στο πραγματικό; Ε λοιπόν, αυτή είναι η κεντρική ιδέα πίσω από το νέο τηλεπαιχνίδι «Κοντά έπεσες» που δεν αποτελεί μεταφορά κάποιου ξένου format αλλά είναι εμπνεύσεως ΡΙΚ… και του φαίνεται. Το σκηνικό είναι βασικά του «Κρίκου» αλλά μετά από έκρηξη ντισκομπάλας, η δομή είναι ίδια και απαράλλαχτη με οποιοδήποτε τηλεπαιχνίδι γνώσεων θυμάστε από τα παιδικά σας χρόνια και ο Πούμπουρας προσπαθεί να καλύψει το αμήχανο κενό των 15 δευτερολέπτων μετά από ΚΑΘΕ ερώτηση με ακόμα πιο αμήχανο χιουμοράκι (και ντυμένος στην πρεμιέρα σαν τον λιγότερο ταλαντούχο ξάδελφο του Τόνι Μανέρο απ’ το «Saturday Night Fever»). Φιλότιμο ως προσπάθεια αλλά θανάσιμα ανιαρό, ειδικά όταν αυτά τα 15 δεύτερα μοιάζουν με αιώνες. Αν μαζευτεί λιγάκι, ίσως περάσει ως ένα παλιομοδίτικο τηλεπαιχνίδι γνώσεων που προσπαθεί να καλύψει με γκλίτερ τη μυρωδιά της ναφθαλίνης.
ΟΚ, όταν έσκασαν πέρσι οι «Άγριες μέλισσες» είχαν να προτείνουν κάτι διαφορετικό στο χώρο της μυθοπλασίας, κάτι φρέσκο με φόντο το παλιό (την ελληνική επαρχία των 50s) που αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για την ελληνική σειρά που ομολογουμένως είχε θαφτεί κάτω από τόνους πανομοιότυπου σαπουνιού. Φέτος δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, πέρα ίσως από τα «Καλύτερά μας χρόνια» της ΕΡΤ που πιθανότατα δεν θα δούμε ποτέ εδώ, καθώς και οι δύο νέες προτάσεις, ο «Ήλιος» του ΑΝΤ1 και η «Αγγελική» του Alpha, ακολουθούν γνώριμες συνταγές: Φροντισμένα, καλογυρισμένα σαπούνια, με ελκυστικό καστ, γρήγορη εξέλιξη και προβλέψιμες ανατροπές αλλά τόσο φορμουλαϊκές και καρμπόν που από ένα σημείο και μετά δυσκολεύεσαι να τις ξεχωρίσεις. Σίγουρα απευθύνονται στο hardcore κοινό που καταβροχθίζει αυτού του είδους το περιεχόμενο χωρίς να το πολυζορίζει αλλά δεν νομίζω να προσελκύσουν εκείνους που δεν βλέπουν σαπούνια. Μια φορά κολλήσαμε με τις «Μέλισσες», δεν νομίζω να ξανασυμβεί τουλάχιστον μέχρι να βγει αέρα το «Καρτ ποστάλ» από το βιβλίο της Χίσλοπ που ετοιμάζει η ΕΡΤ για το φθινόπωρο του 2021 και ήδη γίνεται λόγος για το νέο «Νησί».
Μου το σφύριξαν και η πρώτη μου αντίδραση ήταν «όχι ρε συ αποκλείεται, λάθος θα κατάλαβες». Επέμεναν όμως και κάθισα να δω. Και όντως, στο «Έλα να δεις» κάνουν τα Διλήμματα της Καινούργιου αλλά the old-fashioned Cypriot way: φτηνιάρικα και cringe-worthy. Αντί για τηλεφωνήματα «τηλεθεατών» (το μπάτζετ δεν επιτρέπει πληρωμένους συνεργάτες) το «δίλημμα» εμφανίζεται σε καρτέλα και τη Μαρία Ιωάννου με τους πανελίστες της να το συζητούν με όλη τη σοβαρότητα και το βάθος ενός συνοικιακού κομμωτηρίου – ειλικρινά τα μόνα που λείπουν είναι τα μπικουτί απ’ τα κεφάλια τους και ο γνώριμος ήχος από το πιστολάκι. Υποτίθεται πως είναι τρολάρισμα, το εύχομαι δηλαδή, αλλά είναι τόσο κακόγουστο, εγκεφαλικά νεκρό και trashy που κάνει τα original Διλήμματα της Καινούργιου -που βρίσκονται ήδη στον πάτο της τηλεοπτικής διατροφικής αλυσίδας- να μοιάζουν με το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Παντείου. Μετά αναρωτιούνται γιατί δεν ξεκολλάνε από τα μονοψήφια.
Περιοδικό “TV Mania”, περιοδικό 1348.
