Ένα από τα πιο εμβληματικά μαγαζιά της πρωτεύουσας, ταυτισμένο με την μέρα των Φώτων και τις πιο αθώες παιδικές μας αναμνήσεις.
Αυτή είναι η ιστορία -μισού και πλέον αιώνα ζωής, που συνεχίζεται πλέον στην Λακατάμια- ενός από τα πιο ιστορικά μαγαζιά της Λευκωσίας, με τους πιο λαχταριστούς λουκουμάδες και τα πιο εύγευστά του σιάμισιη και καττημέρκα (συνοδευόμενα πάντα με «παγωμένο νερό τσακρί», όπως έλεγαν οι ιδιοκτήτες του, τα Καλοκαίρια) το οποίο βρισκόταν -ως σημείο τοπωνύμιο, για δεκαετίες- πίσω από το παλιό Γ.Σ.Π. μέχρι το 2017, λίγο προτού ξεκινήσει η ανάπλαση της γύρω περιοχής και ολοκληρωθεί η κατεδάφιση του παλιού γηπέδου. Την ιστορία του «Κυριλλή» μας την είχε αφηγηθεί, τον Σεπτέμβριο του 2015, η συνιδιοκτήτριά του, Κυριακή Παυλίδου.
Διαβάστε επίσης: Η Άση Μπήλιου προβλέπει το μέλλον, στο LIKE: Ποια ζώδια θα ευνοηθούν το 2025;
«Ονομάζομαι Κυριακή Παυλίδου. Παλιά ελέγουμουν “Μιχαήλ”, αλλά αφότου επαντρεύτηκα τον άντρα μου, τον Κωνσταντίνο, που δουλεύκουμε τζιαι μαζί, το κοτσιάνι μου άλλαξε. Ο πατέρας μου επήρε τούτο το μαγαζί το ’65, αλλά σαν οικογένεια έφερεν μας που το Παλαιχώρι το ’67. Τότε ο παπάς μου ήταν για ένα διάστημα συνέταιρος μαζί με έναν άλλον κύριο που ελέγετουν Κυριλλής, αλλά όταν αποχώρησε ο γέρος ο Κυριλλής την επωνυμία και το κατάστημα τα επήρεν ο πατέρας μου».
«Από 7 χρονών θυμούμαι τον εαυτό μου μαζί με τους γονείς μου, να κάμνουμε πάντα λοκουμάδες τζαι σιάμισιη. Δεν έχω άλλη εικόνα. Παλιά, το Γ.Σ.Π. ήταν το μοναδικό γήπεδο της Λευκωσίας. Τα σαββατοκυρίακα εγίνετουν δαμέ έναν παναύρι. Τότε ο κόσμος δεν ερχόταν στο γήπεδο με το αυτοκίνητό του, αλλά επροτιμούσε τα λεωφορεία και τα ποδήλατα. Θυμούμαι ότι επουλούσαμε 10 λοκουμάδες με ένα σελίνι, το πιατάκι ήταν μισό σελίνι τζιαι τρία γρόσια για τους στρατιώτες και τους μαθητές που έρχονταν με στολή. Τη δεκαετία του ’60 και του ’70 έρκουνταν επίσης ανθρώποι, περασμένα μεσάνυχτα, που την Τζιερύνεια, που το Βαρώσι, για να φαν λοκμάδες που δαμέ. Δόξα σοι ο Θεός, εγνώρισα πολύ κόσμο χάρις σε τούτη τη δουλειά, έχω ανθρώπους που έρκουνται τζιαι μιλώ παραπάνω μαζί τους παρά με συγγενείς. Είναι πλάσματα που ξέρουν την οικογένειά μου τζιαι είδαν με τζιαι εμένα να μεγαλώσω δαμέσα που μωρό».
«Ήμουν πάντα ανήσυχο πνεύμα. Επαρακολούθουν, ανακατόνουμουν, ήθελα να μάθω. Ήμουν τετάρτη τάξη του δημοτικού τζιαι ήδη θυμούμαι ότι έκοφκα λοκουμάδες. Μετά ήθελα να μάθω να ανοίγω σιάμισιη τζιαι επειδή κανένας δεν με άφηνε που τους μεγάλους, ο μόνος που μου επέτρεπε τζιαι εστέκουμουν δίπλα του ήταν ο παπάς μου. Όπως άνοιγε το μισό φύλλο στο μισό μάρμαρο, εβιάζουμουν τζι’ εγώ να προλάβω να ανοίξω το άλλο μισό φύλλο. Έτσι έμαθα».
«Πριν πολλά χρόνια εκάμναμεν παράλληλα με το καττημέρι με χαλλούμι και αυγό, τζαι καττημέρι με μέλι τζιαι κούννες. Το γλυκό καττημέρι, όμως, ήταν χρονοβόρο. Έτσι έμεινε το αλμυρό καττημέρι, το οποίο τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι είναι ισάξιο του λουκουμά τζιαι του σιάμισιη. Για να φκει ωραίο ένα καττημέρι δεν πρέπει να είσαι τσιγκούνης στα υλικά σου, πρέπει να βάλλεις το χαλλούμι σου σε κανονική δόση τζιαι να το χτυπήσεις καλά. Αν πω να τσιγκουνευτώ ή να μην θυσιάζω τόσο πολύ κόπο για να τα κάμνω, πιστέφκω ότι θα χάσω τη δουλειά μου γιατί, αν ο πελάτης καταλάβει ότι τον εγέλασα ή ότι επειδή εβαρκούμουν επούλησα του προϊόν υποδεέστερο που τζιείνον που εσυνήθισε να αγοράζει που εμένα, θα πάει αλλού. Τα υλικά μας επίσης είναι πάντα που τους ίδιους ανθρώπους στους οποίους έχουμε εμπιστοσύνη».
«Τους λοκουμάδες κάμνω τους με έναν παραδοσιακό τρόπο που δύσκολα μπορεί να τον ακολουθήσει κάποιος ερασιτέχνης. Είναι ένα γλυκό ιδιότροπο στην αλλαγή του καιρού, στην ποιότητα του αλευριού, τζιαι ακολουθώ τη συνταγή της γιαγιάς μου, η οποία επήεννεν σε παναύρκα στην Πιτσιλιά για να φκάλλει ένα έξτρα εισόδημα. Η ιδιαιτερότητα είναι στο να φουσκώσει το ζυμάρι μου, αλλά δεν είναι συγκεκριμένη η συνταγή. Αντίθετα, στα σιάμισιη παίζει μεγάλο ρόλο το ζύμωμα του φύλλου μου και η κατασκευή του χαλουβά. Τζιαμέ οφείλω να ακολουθήσω τις αναλογίες που πρέπει για να είναι καλή η κρέμα μου -ούτε πολλά σφικτή, ούτε πολλά γλυτζιά-, να είναι σωστή η αναλογία του αλευριού που θα σμίξω για να κάμω το φύλλο, ώστε να είναι λεπτό».
«Αγάπησα την πολλά τούτην την δουλειά. Εμεγάλωσεν μας! Είναι κουραστική, εστέρησέν μου την κοινωνική ζωή -γιατί εγώ εργάζομαι όταν ούλλος ο κόσμος κάθεται, Κυριακές, αργίες, γιορτές κυρίως- αλλά δεν τη θωρώ ως αγγαρεία – εμένα ευχαριστά με!».
Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηγεωργίου (Σεπτέμβριος 2015) / Ο Φιλελεύθερος.
