Από την Τώνια Σταυρινού
Κάθε Τετάρτη πας το γιο σου στο ποδόσφαιρο και καθώς περιμένεις να τελειώσει την προπόνηση κάθεσαι με το laptop στην καφετέρια. Το παιδί που σου φτιάχνει τον καπουτσίνο χαμογελάει λίγο περισσότερο όταν σε βλέπει κι εσύ τις τελευταίες φορές βάζεις κραγιόν στο αυτοκίνητο πριν κατέβεις. Όλες κι όλες τρεις κουβέντες ανταλλάζετε για «τα παιδιά που δεν κάθονται φρόνιμα» και «για τον καιρό που δεν λέει να στρώσει» και ενώ η επικοινωνία σας μένει πάντα στη «ζώνη ασφαλείας» κόβεις τα βλέμματα, εισπράττεις τα κεράσματα και ξέρεις πολύ καλά ότι κοροϊδεύεις τον εαυτό σου όταν λες ότι είναι «σκέτο φιλικό», γιατί αλλιώς δεν θα έκλεινες πάντα τις Τετάρτες το πρωί το ραντεβού με το κομμωτήριο. Ξέρεις ότι ποτέ δεν θα το άφηνες να εξελιχθεί, δεν θα γίνεις σαν «εκείνες» τις γυναίκες, ούτε θα φέρεις τον σύντροφό σου σε «εκείνη» τη θέση, δεν θα γίνεται ποτέ σαν «εκείνα» τα ζευγάρια, αλλά πόσο αθώο είναι αυτό που κάνεις; Ή αυτά που «κάνεις» στο μυαλό σου χωρίς να τα ξέρει κανείς.
Και τι γίνεται αν σε παρόμοια θέση βρεθεί κι ο σύντροφός σου; Εξακολουθείς να είσαι cool; Αυτή η σερβιτόρα στην μπυραρία που πετάγεται τις καθημερινές για «μια μπύρα με τν Κώστα» πώς και τον ξέρει με το μικρό του; Κι αυτό το «δικό τους» αστείο για το τασάκι μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Είναι τόσο εγκρατής όσο εσύ με το παιδί στην καφετέρια; Κι εκείνη η ξανθιά φίλη στο Facebook που κάνει like σε όλες του τις φωτογραφίες και επί τη ευκαιρία ανταλλάζουν αχρείαστες χαριτωμενιές και καλημέρες σε τακτικότερη βάση από αυτό που θα ονόμαζες κοινωνικότητα, γιατί σε ενοχλεί; Όταν τα προσωπικά μηνύματα γίνονται τόσο οικεία που δεν μπορείς πια να τα δείξεις στον σύντροφό σου και εκείνος καταπίνει αμάσητα τα κομπλιμέντα της γυμνάστριας για τις αντοχές του, μιλάμε σίγουρα για κάποιας μορφής απιστία.
Ήδη η ψυχολογία έχει εφεύρει τον όρο micro-cheating και το ίντερνετ είναι γεμάτο με άρθρα που αναλύουν την επιρροή των social media στην ανάπτυξη μίας κάποιας εξωσυζυγικής ερωτικής δραστηριότητας. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να αποφασίσει ποιο είναι το εύρος της: Το να χαζεύεις τις φωτογραφίες κάποιου που γουστάρεις στο Facebook; Να καταχωρείς ένα τηλέφωνο στο κινητό σου με διαφορετικό όνομα για παραπλάνηση; Το να δένεσαι συναισθηματικά με έναν άλλο άνθρωπο ανεξάρτητα αν δεν υπάρχει σωματική επαφή; Το να βγάζεις τη βέρα σου πριν πας στο μπαρ;
Aλτ! Προσοχή απιστία
«Μήπως μπαίνουμε σε μια εποχή νέο-πουριτανισμού;» αναρωτιέται από την άλλη μια μεγάλη έρευνα των New York Times στην οποία περισσότεροι από 5.000 ερωτηθέντες απάντησαν ότι το να τρως ένα γεύμα και το να μπαίνεις στο αυτοκίνητο ατόμου του αντίθετου φύλου συνιστά «ρίσκο για σεξουαλική δραστηριότητα». Μήπως όλη αυτή η φασαρία που γίνεται στο internet για το micro-cheating είναι απλά η ταφόπλακα για το φλερτ που ήδη αργοπεθαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις ή τουλάχιστον μπαίνει σε μια νέα εποχή, πολύ πιο ψυχρή και ψηφιακή; Πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «φλερτάρω» και το ξεκινώ κάτι καινούριο με ένα άλλο πρόσωπο ενώ είμαι σε σχέση; Ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος Βασίλης Παυλή θεωρεί ότι το τοπίο δεν είναι και τόσο θολό όσο μας… βολεύει. «Το φλερτ, όταν είσαι ήδη σε σχέση δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τη δημιουργία μιας παράλληλης σχέσης αλλά και πάλι θεωρείται κάποιου είδους απιστία. Όταν αρχίζει να μας απασχολεί το πώς να κερδίσουμε την προσοχή από το άτομο που μας ενδιαφέρει, όταν οι συναντήσεις και γενικότερα οι πράξεις μας εντείνονται με το πέρασμα του χρόνου και όταν αρχίζουμε να βιώνουμε συναισθήματα, είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα, για την νέα κατάσταση, τότε μπορούμε να πούμε ότι το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει». Εκεί που πια τα πράγματα παρεκτρέπονται είναι όταν αρχίζεις να κρύβεις πράγματα από την/τον σύντροφό σου και όταν η ιδέα να βγεις κανονικό ραντεβού με το πρόσωπο που σου αρέσει αρχίσει να φαντάζει στο μυαλό σου σαν μια λογική εξέλιξη της «σχέσης» σας. Εκεί που δεν μπορείς ή δεν θέλεις να βάλεις όρια και η συμπεριφορά σου έχει αλλάξει επηρεάζοντας την σχέση σου, τότε είναι θέμα χρόνου να περάσεις τη γραμμή και να βγεις στην άλλη όχθη. Αυτή στην οποία καταλήγουν οι άνθρωποι που ξεκινούν μια παράλληλη σχέση με ολέθρια συνήθως αποτελέσματα.
«Το φλερτ μπορεί να μας ανεβάσει την αυτοπεποίθηση και ναι ίσως μας βάλει σε μια διαδικασία να επαναξιολογήσουμε αυτό που έχουμε και να μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε λίγο περισσότερο τα θετικά του συντρόφου μας και να αποδεχτούμε τα αρνητικά του.
Από εκεί και πέρα όμως εξαρτάται από την ποιότητα της σχέσης που έχουμε με τον σύντροφο μας και τους λόγους που ψαχνόμαστε. Το κάνουμε από ανία και ανάγκη να νιώσουμε αρεστοί; Γιατί δεν το εισπράττουμε αυτό στη σχέση μας; Αναζητούμε κάτι καινούριο γιατί δεν μας γεμίζει η υφιστάμενη σχέση; Πώς θα νιώσουμε αν ο σύντροφος μας μάθει για αυτό;». Εκεί στο μεταίχμιο είναι σημαντικό να σταθούμε για μια στιγμή κι αντί να ακολουθήσουμε τυφλά την παρόρμηση να αρχίσουμε τις ζόρικες ερωτήσεις. Προς τον εαυτό μας. «Αν βρίσκεστε σ’ αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να κάνετε μια παύση και να αναρωτηθείτε γιατί είστε έτοιμη ή έτοιμος να ξεκινήσετε μια παράλληλη σχέση» λέει ο κ. Παυλή.
«Τα social media κάνουν το φλερτ και τις εξωσυζυγικές σχέσεις πιο εύκολα από ποτέ. Στη βάση τους όμως οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν αλλάξει. Η ανάγκη να ψαχτείς αλλού αντικατοπτρίζει μια σχέση που δεν μας δίνει ευχαρίστηση. Φταίει η έλλειψη επικοινωνίας; Φταίει η πίεση της καθημερινότητας; Φταίει που δεν νιώθεις την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου στη σχέση σου; Ότι και αν συμβαίνει προτίμησε να μιλήσεις ανοιχτά με την/τον σύντροφό σου γι’ αυτά που νιώθεις και για όσα αισθάνεσαι ότι σου λείπουν, πριν προχωρήσεις περιπλέκοντας τη ζωή όλων σας».
