Ένας άντρας που φροντίζει τα μωρά του, πλένει τα πιάτα, παρακολουθεί τις παραστάσεις του μπαλέτου με μια κάμερα και κρατά το μωρό για να βγει η μαμά, είναι ήρωας στη συλλογική συνείδηση. Η γυναίκα του όμως δεν έχει ανάλογο στάτους. Είναι απλά «πολύ τυχερή».
Από την Τώνια Σταυρινού
Μπορεί να μην το ακούς αλλά το νιώθεις. Ένα αδιάκοπο χειροκρότημα ακολουθεί τον πατέρα που διαβάζει παραμύθια τα βράδια στα παιδιά του και τηλεφωνεί στην παιδίατρο όταν έχουν πυρετό. Μαγειρεύει, δεν χάνει προπόνηση ποδοσφαίρου, μαθαίνει την κόρη του μπιλιάρδο και μπορεί να σιδερώσει χωρίς να κάψει ούτε μια μπλούζα της γυναίκας του. Στην κοινωνία μας ο άντρας που κάνει ακριβώς όσα κάνει κι η γυναίκα του, κάθεται σε ένα υπερυψωμένο βάθρο και μοιράζει χαμόγελα αυταρέσκειας στο πλήθος που τον δοξάζει. Η σύζυγός του πάλι, όχι. Κάθε λέξη που πατά με νόημα τα πλήκτρα στο «πάλι» όταν αργεί στο γραφείο επειδή το μωρό δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει, κάθε βλέμμα ψεύτικης συγκατάβασης και κάθε σιωπή, υψώνονται σαν ένα σηκωμένο δάχτυλο που την ακολουθεί και της θυμίζει κάθε στιγμή ότι αυτή ήθελε την ισότητα κι ήταν επιλογή της να δουλεύει και να κυνηγά καριέρες αντί να κάθεται στο σπίτι να μεγαλώνει παιδιά και πρέπει να είναι ευγνώμων που της δίνεται η ευκαιρία, χωρίς να γκρινιάζει που δεν της φτάνει ο χρόνος ούτε για τουαλέτα. Μπορεί να μην της το λέει κανείς ευθέως, αλλά το «ακούει» ακόμη και μέσα στο ίδιο της το κεφάλι, όπου οι νευρώνες του εγκεφάλου της πλέκουν στεφάνι με τις ενοχές. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) και τον Δείκτη Ισότητας του 2015 η Κύπρος βρίσκεται σε μια από τις χαμηλότερες θέσεις στον διαμοιρασμό των ευθυνών του σπιτιού και των παιδιών. Το 81% των γυναικών σε σύγκριση με το 27% των αντρών ασχολούνται για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα με δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με το μαγείρεμα και το καθάρισμα του σπιτιού. Ούτε ένα στα τρία ζευγάρια δηλαδή δεν μοιράζονται στα ίσα τις ευθύνες. Η εύκολη λύση είναι να φταίξουμε (πάλι) τις γυναίκες που αποδέχονται να φορτωθούν σαν καλά γαϊδούρα όλες τις ευθύνες προσφέροντας ένα μικρό κομμάτι της καθημερινής πίτας σ’ αυτούς που η κοινωνία παρακολουθεί διαχρονικά σε ρόλο φιλικής συμμετοχής. Απλά πάλι οι άντρες μένουν απ’ έξω, σε μια α λα καρτ εμπλοκή στη συζήτηση που αφορά το δικό τους κομμάτι της συμμετοχής σε ένα σπίτι με παιδιά. Δικά τους. Πιάνεις το οξύμωρο, έτσι;
