Και φέτος, ημέρα των Θεοφανείων, στον θαλάσσιο φυσικό κολπίσκο του Αγίου Θύρσου βορειοανατολικά της Γιαλούσας, τελέστηκε ο καθαγιασμός των υδάτων.
- Διαβάστε επίσης: Κυριλλής: Η ιστορία του πιο θρυλικού μαγαζιού της Λευκωσίας, για λουκουμάδες, σιάμισιη και καττημέρκα
Το πρωί αυτό που φωτίζονται όλοι οι ουρανοί μαζί στο καταχείμωνό τους, στη μέση του κρύου και στο τέλος κάθε απειροελάχιστης πια ελπίδας που ξέμεινε να κοιτά ματαιωμένη το σπίτι του Σάββα του Λιασή με τα μπλε πορτοπαράθυρα στο χωριό του την Αγία Τριάδα, σα να ‘ταν κι αυτός μιτά μας -συνακόλουθος μα και μπροστάρης μας- τραβήξαμε μερικές δεκάδες άνθρωποι μετά την πρωινή λειτουργία στην κάτασπρη ασβεστωμένη εκκλησία του μικρού αυτού τόπου των εγκλωβισμένων μας για το μικρό φυσικό λιμανάκι του Θυρσού, διαμέσου του στενού δρόμου με την παλαιοχριστιανική Βασιλική του 400 μ.Χ. περίπου (αν θυμάμαι καλά), με το περίφημο βαπτιστήριο με την σταυρόσχημη κολυμβήθρα ανάμεσα στις αρχαίες κολώνες, που βγάζει στη θάλασσα· από τότε, μέρα πού ‘ναι.
Των Φώτων σήμερα, του γαρ Γεννήτορος η φωνή. Ημέρα της χαράς τη στιγμή τούτη του αγιασμού και της πιο βαθιάς πίστης της ενσάρκωσης εντός του Κυρίου του Θεού Του, μα κι η μέρα της ματωμένης μας πίκρας στο κομμάτι αυτής της λωρίδας Γης με το αρχαίο εκκλησάκι στη στροφή ενός δρόμου -λίγο πριν από το εστιατόριο με τα ολόφρεσκά ψάρια του Τουρκοκύπριου Erdogan από την Μανσούρα-, που στο τσακ φαίνεται να γλίτωσε απ’ το κούρσεμα των υπολοίπων – θα διασωθούν άραγε τα γύρω ανέγγιχτα χωράφια από την οικοδομική απληστία που όλο και κοντεύει να ξεκινήσει να μπήγει τα νύχια των μπουλντόζων του μέσα στην χερσόνησο την Αγία; «Ο τόπος εν ο άθρωπος τζιαι δίχα του εν γέρημος!», κατά που έλεγε κι ο γέρο-Λιασής.
Οι λίγοι τολμηροί πιστοί που βούτηξαν σήμερα -εν είδει τάματος συνήθως και καταγωγής- στα παγωμένα νερά με το Εν Ιορδάνη του Επισκόπου Χριστοφόρου καθώς το αεράκι ξάνοιγε τα λίγα σύννεφα βγήκαν μπροστά από τον μονόκλιτο Άγιο Θύρσο και πάτησαν επάνω στις κρύες πέτρες της άκρης του τόπου ολόζεστοι και πυρωμένοι, φιλώντας το χέρι Του και τον Σταυρό ως η ευλογία να καθαγίαζε τα κόκαλά τους μέσα· να καθάριζε τα πιο μέσα τους εντόσθια, κι οι υπόλοιποι -ντόπιοι, μα και μερικοί ξένοι- αφήσαμε τον ιερό αγιασμό να πλύνει το μέτωπό μας κατόπιν, να το καθαρίσει καλά καλά μεσ’ στην λύπη μας, σα να ‘ταν Επιτάφιος το Πνεύμα που εν είδει Περιστεράς προμήνυε το μέλλον μας κι όχι των Θεοφανείων – στην Αγία Τριάδα και στην Γιαλούσα και στο Ριζοκάρπασο πιο πάνω, στις πιο συντριπτικές μας ήττες που ‘γίναν πλέον οι μεγαλύτερές μας βεβαιότητες, σε κάθε τι ελληνικό που αφέθηκε αβεβαίου του Λόγου το ασφαλές να χαθεί για πάντα επειδή ποτέ δεν είχαμε τον νου να καταλάβουμε το Θαύμα.
Η κατεχόμενη εκκλησία της Αγίας Τριάδας, εκεί όπου τελέστηκε και φέτος η Λειτουργία των Θεοφανείων, προϊσταμένου του Επισκόπου Καρπασίας, κ. Χριστοφόρου
Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηγεωργίου, 6/1/2025 / Φιλελεύθερος.
